تبليغاتX
كوچه باغ تنهايي
كوچه باغ تنهايي



ترس

                     

                  من از شهری پر از کوچه

                           پر از مرداب ِ دل مرده

                                   پر از زیر و بم ِ رنگی

                                         پر از مهتاب و دلتنگی


                                                                   من از شهری پر از چاهم

             پی ِ مردی به شبگردی

                          هزاران سال در راهم

                                               

                                                کسی با چاه می گوید ؟

                                                      کسی در چاه می نالد؟

                                                             کسی چاه ِ مرا پر کرد ؟

        گلو در بغض ِ من مبهوت

               دهان از ترس ممهور است


                                   


                         من از شهری پر از وحشت ...

                                                        ... پر از دیوار ِ پر موشم

                                                                  

                                                                                من از دیوار می ترسم 

                            

                من از دیروز آزادم

                      ولی آزادیم ، بندی ، است

                                      من از آزاد و در بندش

                                                                                 هزاران بار می ترسم ....

پنجشنبه چهاردهم آبان 1388 توسط سيد جلال مرتضوي يك |

دلتنگم

              

                     دلتنگم

                         چشم به راه ِ تو

                             نگاهم خيره به در

        مي دود اسب ِ خيال

                  رو به دشت ِ هوسم

                                      وزش باد مرا آزرده

                                           خاطر ِ سبز ِ مرا پژمرده

                                                        

       نه خيالم هوسي چيد

                      نه هوس روي ِ گلي ...

                                     مانده ام زاغه نشين

            فكر در ياد ِ تو آرام خزيد ...

                            سكه چرخيد كمي

                                       تلخ شد روي ِ سپيد

          .... پاي ِ رنجور ِ خيالم پيچيد ....

                                                           باز هم خاك ....

                                                                  دامن ِ سرد ِ مرا مي بوسيد

              برگ ِ تلخ ِ دگري

                           زرد بر خاك چكيد ...

                                       رهگذر خسته و درمانده رسيد

                                                            برگ را هيچ نديد ...

                                                                      لذت ِ خش خشي آرام چشيد

                                                                                 

              من و برگ و هوس و اشك و اميد

                                        همه در خاك اسير

                                              خنده ي گام ِ تو آزرد مرا

             باز هم باد وزيد

                         دل ِ من پاي ِ تو را مي بوسيد

                                           و در اين آمد و شد

                                       ..... خش خشي تازه شنيد .....

سه شنبه پنجم آبان 1388 توسط سيد جلال مرتضوي يك |

... رفتن شكستن است

باز هم حكايتي از رفتن ....... حكايتي ادامه دار و نفس گير ....

دیگر تو رفته ای

      همچون هزار عابر ِ ديگر ز کوچه ام

             دیگر کسی صدای ِ خسته ی من را نمی خرد

بگذار بگذرم از خاک ِ کوچه ات ...

        بگذار که دل به غمت آشنا کنم ...

                              رفتن حکایتی است .... 

                                                            ....  تلخ و نگفتنی ....

رفتن بهانه ای است ... تا دل جدا کنی

                             تا خاک ِ کوچه نگیرد به دامنت

                                      تا خاطرات ِ مرا گل کنی به اشک

                                           تا کوچه را به خون ِ دلم آشنا کنی

رفتن شکستن است ....

                        ... بگذار بشکنم ...

                               تا دل به رنج ِ فراق آشنا کنم

اینجا کجاست

           هر روز یک نفر به خیالی مرا شکست

                           هر روز یک نفس به هوایی نشست و رفت

      دیگر خیال هم به دلم آشنا نشد

                                     بگذار بشکنم ...

                           .... رفتن شکستن است ...

یکشنبه بیست و ششم مهر 1388 توسط سيد جلال مرتضوي يك |



شعر من كوچه پر پيچ و خمي است،كوچه باغي است پر از رهگذران خاموش.

RSS 2.0





انتخاب آهنگ








Designed By ParsTheme